تبریز یاغیر پنجره ده ن
با خاندا محله نین آغاجلاریندا
بیر اوشاق
آناسیندان قاچیری
یولداشین گوره نده
اوتوموش خیاوانین کناریندا
بیر دعا ایلین دیله نچی
گوزوم پنجره ده
تبریزی اوشاقی آنانی یولداشی
پنجره گوزومده
قاری محله نی خیاوانی دیله نچی نی
پنجره گوزومده
گوزوم پنجره ده
1-26-2009-IOWA
همه کس هم
و آن تنها
تمام همه من بود
زنگ تلفن
زنگ تلفن
تنها صدای مانده در دفتر
صدایی که شنیده نخواهد شد
درد دلی که نوشته نخواهد شد
در این ماه سیاه
در این ماه بدبخت
این ماه ذلیل
ای افسوس روزهای روشن
به دور از ارتباط برف
و دختراش ماه
به دور از پیر دیر و دور
پدر خورشید
و چشمانش به عمق چشمه رویای تو بسته ست
زمین هم مثل من تنهاست
به تلخ لحظه فریاد قبل از فجر
حضور حمله سرمای بیداری
سفیدصفحهها را جشن بردند
دل تاریک شب در غار خوابید
زمین تنهاست مثل من همیشه
و آب آیینه چشمان من شد
تو ماندی ما نرفتیم
گون باتمادان
گون چیخمادان
من چیخیرام
گونه باتام
ترس پیاده خواهد رفت
در کشتزارهای اندیشه
افسوس فردا دل
تقسیم خواهد شد
در میان رنگ نامه های صبح
افسوس هر فردایی
دل همان فردا را می خواهد
تا باور از باور سبز شود
افسوس که فردا
دل فردا گرفته خواهد شد
تهران 1373
نو نهال نبودیم
آنها کاشته اند
***
روزی که گریان بغلش کردی و نشکست
و ترا دلداری داد
روزی که شرم بر چهره ات نشست
و او روسری ترا برداشت
بالغ بود
***ود
که عکس دل را در او کاشتی
درخت زندگی خاطرات بود
ندیدی صبح
ندیدی هیچ شب
درختی بود در خانه شما
که ظهر
هیزم شکن را دید
1368 تهران
روری با تو ب
اینسان منه باخیردی
قورموش آغاج
آدام تک قالیردی
تک لیک آدامدان منه قالیردی
منه بخیردی
حسین آرزو از دوستان قدیمی بنده است که از سال 1370 از طریق نشریه مهد آزادی که در آن زمان مسئول صفحه ادبی آن بود با ایشان آشنا شدم.ایشان در حال حاضر جلای وطن کرده اند و در آمریکا روزگار می گذراند.اخیرا مجموعه ای از اشعار خود را برایم از طریق استاد رضا همراز فرستاده اند که دو شعر از آنها را زیب وبلاگم می کنم.در نظر دارم وبلاگی به نام ایشان و اشعاری که فرستاده اند دایر کنم.